به نام او که مهربان است... مهربان ترین است

هستند ایرانیان، شرقیان یا مسلمانانی که در دانشگاه های مغرب زمین "کرسی" ای دارند، به پژوهشی مشغولند، تحصیل می کنند، کتاب می نویسند، مصاحبه و سخنرانی می کنند و ... هستند...

ولی نمی دانم چرا چند وقتی است  هر کتابی را که به دست می گیرم، "صفحه­ی اعلام"ش را حتما چک می کنم! و متعجبم که –خواسته یا  ناخواسته- ردپایی از نامی شرقی، عرب، مسلمان یا ایرانی در آن بین نمی یابم.

اگر از بعضی ها بپرسی، سخن از سانسور فرهنگ و اندیشه­ی شرقی توسط مغرب نشینان مدرن و پسا مدرن به زبان می آورند... اما نمی دانم چرا این تحلیل را ناقص می بینم و نمی توانم بپذیرمش.

مگر چه ایده­ی جدیدی داشته ایم یا می توانمی داشته باشیم؟

آیا محکومیم به جاماندن از قطار مدرنیته (یا بهتر بگویم؛ مدرنیزاسیون)و دویدن و دویدن و نرسیدن به قلّه­ی افقهای تازه تر؟

ما یاد نگرفته ایم فکر کنیم، فرا نگرفته ایم methodic باشیم (و حتی گاهی آگاهانه خود را از چارچوب متدها خلاص کنیم)، درونی­مان شده، اخلاق را در حرف –و فقط در حرف- پاس می داریم و در نهان خانه­ی ذهن خود، جایی برایش باقی نمی گذاریم

نمی خواهم خواب باشم... آرزوی مشهور شدن ندارم؛ ولی می خواهم نبودنم با بودنم متفاوت باشد... ارزش نعمت عمر را بدانم... در بهبود ارتقای خود و اطرافیان و هم کیشانم بکوشم... (گو این که هنوز پاسخ این سوال را نفهمیده ام که ارتقاء یعنی چه؟!)

به نظرتان، می توانم آیا ؟